Ciepła opowieść o małej myszce Tosi, która marzyła o zostaniu leśną odkrywczynią. W tajemniczym Labiryncie Stu Listków spotyka różne głosy: jedne próbują ją przestraszyć, inne kuszą łatwym rozwiązaniem, a jeszcze inne przypominają jej o tym, co już potrafi.
Posłuchajcie razem
Włącz tę historię, kiedy chcecie porozmawiać o strachu, pewności siebie i podejmowaniu decyzji. Tosia odkrywa, że odwaga nie oznacza braku niepewności, a dobry wybór nie zawsze jest tym najłatwiejszym albo najbardziej pochlebnym.
Przeczytaj bajkę samodzielnie Cała opowieść jest tutaj — rozwiń ją, kiedy macie ochotę wspólnie poczytać.
Tosia i labirynt stu listków
Poznajcie Tosię — najmniejszą myszkę z ogromną ciekawością świata. Z maleńkim notatnikiem, okruszkiem kredki i marzeniem o wielkich odkryciach rusza do miejsca, o którym wcześniej słyszała tylko w opowieściach prababci.
Na skraju Leśnej Polany, pod korzeniami starego dębu, mieszkała myszka – Tosia.
Była najmniejsza ze wszystkich myszek – ale miała największą ciekawość na całej Polanie.
Zawsze nosiła przy sobie maleńki notatnik i okruszek kredki.
Bo nigdy nie wiadomo, kiedy trafi się coś wartego zapamiętania.
Tosia marzyła o tym, by zostać leśną odkrywczynią, tak jak jej prababcia Stasia!
Czasem, gdy inni spali, Tosia wspinała się na kamienie i udawała, że to góry.
A gdy padał deszcz, rysowała na ziemi mapy błotnych szlaków.
Pewnego ranka, podczas porządkowania starych listów w norce prababci, Tosia znalazła coś dziwnego — pożółkły kawałek papieru, który szeleścił, jakby coś szeptał.
Na jego odwrocie widniał napis:
„Wejście do Labiryntu Stu Listków”.
Tosia zadrżała z wrażenia.
Prababcia często wspominała o tajemniczym labiryncie, który uczył odwagi, ale nikt nie wierzył, że istnieje naprawdę.
Z bijącym sercem Tosia spakowała swój maleńki plecak i ruszyła w stronę Starego Zagajnika.
W samym środku zagajnika drzewa utworzyły ścianę zieleni.
Kiedy Tosia podeszła bliżej, liście zadrżały, zaszumiały… i rozsunęły się.
Przed nią pojawił się Labirynt Stu Listków — żyjący, pulsujący świat zbudowany z szeptów, wspomnień i oddechów lasu.
Każdy listek miał własny głos.
Każdy chciał coś powiedzieć.
Pierwszy listek był czarny jak noc i szeptał cichym, lodowatym głosem:
– Nie dasz rady… zgubisz się… po co w ogóle próbujesz?
Tosia poczuła, jak ogon jej drży, a uszy kładą się ze strachu.
Ale zacisnęła łapki i powiedziała:
– Może trochę się boję… ale idę dalej…
Liść zadrżał, po czym zniknął w powiewie wiatru.
Ścieżka przed nią rozjaśniła się.
Drugi listek był złoty i lśnił tak jasno, że aż raził w oczy.
Szeptał melodyjnie:
– Jesteś najmądrzejsza! Najlepsza! Nie musisz iść dalej – wybierz skrót!
Tosia już miała skręcić, ale przypomniała sobie słowa prababci:
„Nie każdy głos, który cię chwali, chce twojego dobra.”
Zawróciła więc i wybrała dłuższą ścieżkę.
Złoty listek opadł cicho, jakby ukłonił się z szacunkiem.
Trzeci listek pachniał miodem i brzmiał jak wspomnienie:
– Pamiętasz, jak znalazłaś małego pisklaka? Jak się wtedy bałaś, a mimo to pomogłaś?
Tosia się uśmiechnęła.
Ten listek nie przeszkadzał — on ją wzmacniał.
Zwinęła go delikatnie i przypięła do plecaka.
Czwarty listek był srebrzysty jak kropla rosy i drżał na wietrze.
Szeptał cicho:
– Wszyscy idą szybciej niż ty! Nikt nie poczeka na guzdrałę.
Tosia poczuła, jak w gardle rośnie jej ciężka gula.
Zatrzymała się i usiadła pod liściem.
– Może i idą szybciej – powiedziała po chwili – ale ja też idę. Po swojemu.
Liść zadrżał, rozpuścił się w kroplach światła i spłynął po jej łapce jak łza.
Piąty listek był przezroczysty i lekko świecił, jakby w środku miał ukryte słońce.
Szeptał:
– Kiedy się zgubisz, popatrz w niebo. Tam zawsze znajdziesz kierunek.
Tosia uśmiechnęła się.
Schowała listek do plecaka obok tego pachnącego miodem.
Teraz czuła, że nie jest już tylko małą myszką, ale kimś, kto naprawdę wie, dokąd zmierza.
Po długiej wędrówce Tosia dotarła do środka labiryntu.
Zamiast skarbu czy skrzyni zobaczyła wielkie drzewo – majestatyczne, o setce drgających liści.
Na największym z nich widniał napis:
„Oto nagroda: poznałaś siebie. Odwagę. Skromność. Pamięć dobra. Teraz możesz prowadzić innych.”
Drzewo zadrżało, a jego korzenie rozsunęły się, ukazując drogę powrotną.
Tosia jednak nie wyszła od razu.
Wyjęła z plecaka swój okruszek kredki i maleńką kartkę papieru.
Napisała kilka słów i zostawiła je pod drzewem:
„Dla następnego odkrywcy.”
Zrozumiała, że prawdziwi odkrywcy nie kończą podróży — tylko zostawiają dla innych jej ślad, by każdy, kto chce, mógł odnaleźć swoją drogę.
Zadanie po bajce
Spróbuj dziś zrobić coś po swojemu — tak, jak czujesz, że będzie dobrze, nawet jeśli inni myślą inaczej. Możesz też narysować swoją własną mapę drogi: z miejscem odwagi, miejscem odpoczynku i listkiem, który podpowiada coś dobrego.
Co warto zapamiętać?
Odwaga nie oznacza, że nigdy się nie boimy. Możemy czuć niepewność i nadal zrobić kolejny krok. Warto też uczyć się rozpoznawać, które myśli tylko nas straszą, które kuszą łatwą odpowiedzią, a które przypominają nam o tym, co już umiemy. Czasami dobra decyzja wymaga chwili zatrzymania i spokojnego zastanowienia.
– Może i idą szybciej – powiedziała po chwili – ale ja też idę. Po swojemu.
porozmawiajcie razem Pytania po bajce
Po wysłuchaniu historii możecie porozmawiać o różnych myślach, które pojawiają się, kiedy trzeba zrobić coś trudnego, oraz o tym, co pomaga podejmować własne decyzje.
- Dlaczego Tosia chciała zostać leśną odkrywczynią?
- Co mówił pierwszy listek i jak Tosia sobie z tym poradziła?
- Dlaczego nie każdy głos, który nas chwali, musi prowadzić dobrą drogą?
- Co według Ciebie znaczy „iść po swojemu”?
Dlaczego warto wrócić do tej historii?
„Tosia i labirynt stu listków” ciekawie pokazuje, że trudna decyzja rzadko wiąże się tylko z jednym uczuciem czy jedną myślą. Tosia słyszy głos strachu, pochlebstwo, wspomnienie własnej odwagi, porównanie z innymi i wreszcie spokojną wskazówkę. Każdy z tych listków symbolizuje inny rodzaj komunikatu, który może pojawić się w naszej głowie albo otoczeniu.
Szczególnie wartościowy jest pierwszy krok Tosi. Nie mówi: „wcale się nie boję”. Przyznaje: „może trochę się boję” i mimo tego idzie dalej. To znacznie bardziej realistyczny obraz odwagi niż przekonanie, że odważna osoba nie doświadcza strachu. Dziecko może dzięki temu zobaczyć, że nie musi najpierw całkowicie pozbyć się lęku, aby spróbować czegoś nowego.
Warto też porozmawiać o złotym listku. Jego słowa brzmią przyjemnie, ale pochwała prowadzi Tosię do łatwego skrótu. Nie oznacza to oczywiście, że należy podejrzewać każdą pochwałę. Bajka pokazuje raczej, że dobre samopoczucie po usłyszeniu czegoś miłego nie powinno być jedynym kryterium podejmowania decyzji. Warto sprawdzić również, dokąd dana rada prowadzi i czy rzeczywiście nam służy.
Podobnie „iść po swojemu” nie oznacza ignorowania zasad, rodziców, nauczycieli czy rozsądnych wskazówek. Tosia sama korzysta przecież ze słów prababci, własnych wcześniejszych doświadczeń oraz wskazówek, które uznaje za pomocne. Zdrowe zaufanie do siebie może więc iść razem z umiejętnością słuchania innych, zadawania pytań i proszenia o pomoc.
Chcesz poznać więcej bajek?
Wróć do biblioteki Magicznych Czytanek i wybierz kolejną opowieść do słuchania, czytania albo wspólnej rozmowy z dzieckiem.
