Leon i smok Teodor

Leon obudził się, bo coś kichnęło mu prosto w ucho.

„Apsik!”

Drgnął i otworzył jedno oko. Przez chwilę był pewien, że to tylko senne przywidzenie, bo na jego poduszce siedział smok.

Nie był jednak taki, jak smoki z książek. Nie zajmował połowy pokoju, nie ział ogniem i nie miał groźnych kolców. Był mniej więcej wielkości kota. Miał granatowe łuski, dwa lekko krzywe rogi i skrzydła, które wyglądały tak, jakby ktoś przypiął mu do pleców dwa liście kapusty.

Smok przetarł nos łapą i pociągnął nim z godnością, której kichnięcie ani trochę nie zepsuło.

„Przepraszam. Kurz ze snów.”

Leon zamrugał kilka razy. Smok nadal tam był.

„Ty jesteś smokiem.”

„Zgadza się.”

Leon spojrzał na niego uważniej.

„Na mojej poduszce.”

Smok skinął głową.

„Również się zgadza.”

Leon wskazał jego nos.

„I kichasz.”

Na to smok zmarszczył pysk.

„Smoki też mają nosy.”

Leon chciał odpowiedzieć, ale wtedy zauważył coś jeszcze dziwniejszego.

Jego pokój wyglądał prawie tak jak zwykle, tylko sufit zniknął.

Zamiast niego nad łóżkiem rozciągało się ogromne granatowe niebo, usiane gwiazdami. Niektóre świeciły spokojnie, inne migotały tak szybko, jakby szeptały coś między sobą. Biurko unosiło się kilka centymetrów nad podłogą, a narysowana przez Leona mapa pirackiej wyspy wyszła z zeszytu i powoli płynęła po ścianie.

Dopiero wtedy Leon usiadł.

„Ja śnię?”

Smok potwierdził to takim tonem, jakby chodziło o najbardziej oczywistą rzecz na świecie. Wyjaśnił, że gdyby Leon nie śnił, nie mógłby wejść do jego pokoju. Podobno zabraniał tego regulamin.

Nocny regulamin.

Smok rozejrzał się jednak po pokoju trochę zbyt nerwowo jak na kogoś, kto zna wszystkie przepisy.

„Tylko że mamy problem.”

Leon spojrzał na niego podejrzliwie.

„Jaki?”

Smok chrząknął.

„Niewielki.”

W tej samej chwili za oknem przeleciał różowy wieloryb w okularach.

Smok zerknął za nim.

„Bardzo niewielki.”

Leon nie potrzebował więcej wyjaśnień.

„Co zrobiłeś?”

Smok już otwierał pysk, żeby zaprotestować, kiedy za oknem przemknęło stado latających skarpet. Jedna z nich zapukała w szybę, po czym poleciała dalej za wielorybem.

Smok westchnął.

„Dobrze. Trochę ja.”

Zeskoczył z poduszki, wyprostował się i przedstawił.

Nazywał się Teodor i, jak oznajmił, był odpowiedzialny za pilnowanie snów w Nocnej Dolinie. Przynajmniej tak głosiła tabliczka przy wejściu do jego jaskini.

Tej nocy zgubił trzy sny.

Leon zsunął nogi z łóżka i popatrzył na niego z niedowierzaniem.

„Jak można zgubić trzy sny?”

Teodor rozłożył łapy.

„Bardzo łatwo. Najpierw trzeba być pewnym, że wszystko ma się pod kontrolą.”

Leon uniósł brwi.

„A potem?”

„A potem przestaje się mieć wszystko pod kontrolą.”

Jakby na potwierdzenie tych słów, z korytarza dobiegł dźwięk dzwonka rowerowego.

Leon uchylił drzwi.

Po schodach na dół zjeżdżała łódź żaglowa.

Jej biały żagiel ocierał się o lampę, a za rufą ciągnął się sznur małych, świecących rybek.

Leon powoli zamknął drzwi.

Zapytał Teodora, czy to jeden ze zgubionych snów.

Smok najpierw odpowiedział, że nie, potem przechylił głowę, pomyślał chwilę i dodał:

„Chyba.”

To wystarczyło.

Teodor zerwał się i podbiegł do okna.

„Musimy się pospieszyć.”

Otworzył je na oścież.

Za parapetem nie było podwórka.

Nie było chodnika, latarni ani domu sąsiadów.

Rozciągała się Nocna Dolina.

W oddali rosły drzewa z miękkich poduszek. Nad ich koronami unosiły się schody z chmur, prowadzące donikąd. Jeszcze dalej płynęła srebrna rzeka, wijąc się między ciemnymi wzgórzami, a za nią wznosiły się góry o szczytach zwiniętych jak rogi śpiących baranów.

W powietrzu unosiły się pojedyncze iskry światła. Pachniało trochę deszczem, trochę lasem, a trochę świeżą pościelą.

Leon podszedł do okna, ale kiedy spojrzał w dół, ścisnęło go w brzuchu.

Teodor najwyraźniej uznał, że powinni wejść do Nocnej Doliny właśnie tędy.

Leon nie był tego taki pewien.

Smok również wychylił się przez okno, spojrzał w dół i po chwili przyznał:

„Rzeczywiście. Wysoko.”

Na szczęście przypomniał sobie, że istnieje mniej efektowne, ale zdecydowanie wygodniejsze wejście.

Drzwi szafy otworzyły się same.

Za nimi nie wisiały bluzy ani koszule.

Zaczynała się tam wąska ścieżka, która biegła prosto między poduszkowe drzewa.

Leon pokręcił głową.

„Mogłeś powiedzieć od razu.”

Teodor wzruszył ramionami.

„Chciałem zrobić dobre wejście.”

I tak rozpoczęła się ich wyprawa.

Pierwszy zgubiony sen znaleźli w Lesie Poduszkowym.

Las był jeszcze dziwniejszy, niż wyglądał z daleka. Drzewa rosły krzywo, pochylając się nad ścieżką, a zamiast liści miały poduszki: wielkie, małe, twarde, puchate, w paski, gwiazdy i kropki.

Co chwilę któraś odrywała się od gałęzi i spadała na miękki mech.

Puf.

Po kilku krokach następna.

Puf.

A za chwilę kolejna.

Puf.

Teodor szedł pierwszy i uważnie wypatrywał między pniami czerwonego światła. Wyjaśnił, że pierwszy ze zgubionych snów wygląda jak iskra i jest bardzo szybki.

Leon zapytał, co właściwie dzieje się w tym śnie.

Teodor wiedział tylko tyle, że jest w nim pościg.

Nie miał pojęcia, kto kogo goni.

„Nie zaglądam ludziom do snów. To niegrzeczne.”

Leon uznał, że jak na smoka, który zgubił trzy sny, Teodor ma zaskakująco mocne zasady.

Wtedy między drzewami błysnęło coś czerwonego.

Leon zauważył to pierwszy.

„Tam!”

Iskra przemknęła tuż obok nich.

Teodor ruszył za nią z takim rozpędem, że niemal uniósł się nad ziemią.

„Mam cię!”

Nie miał.

Sekundę później wpadł prosto w ogromny stos poduszek.

Rozległo się potężne pufnięcie, kilka poduszek wzbiło się w powietrze, a po chwili z całej góry wystawał już tylko granatowy ogon.

Leon zapytał, czy wszystko w porządku.

Z wnętrza stosu dobiegł przytłumiony głos Teodora.

„Oczywiście. Zamierzam tu zostać tylko chwilę.”

Czerwona iskra tymczasem zrobiła kółko wokół drzewa i znów przemknęła między pniami.

Leon nie pobiegł za nią.

Patrzył.

Coś mu nie pasowało.

Iskra wcale nie uciekała na oślep. Za każdym razem zmieniała kierunek dokładnie wtedy, gdy z drzewa spadała kolejna poduszka.

Puf.

Iskra w lewo.

Puf.

Iskra w prawo.

Leon zawołał Teodora, który właśnie wydobywał głowę z poduszkowej góry.

„Ona nie ucieka przed nami. Ona ściga spadające poduszki.”

Teodor wydostał się na zewnątrz, otrzepał łuski i przez chwilę obserwował czerwoną iskierkę.

„To bardzo dziwne.”

Leon spojrzał na jego skrzydła.

„Mówi smok z liśćmi kapusty na plecach.”

Teodor natychmiast obejrzał się przez ramię.

„Są aerodynamiczne.”

Leon tylko się uśmiechnął.

Podniósł z ziemi dużą poduszkę i rzucił ją przed siebie.

Czerwona iskra ruszyła za nią bez chwili namysłu.

Leon rzucił drugą.

Potem trzecią.

Za każdym razem kierował sen trochę bliżej Teodora.

Smok tym razem nie biegał, nie skakał i nie próbował niczego łapać w locie. Stał spokojnie z otwartą małą srebrną puszką.

Ostatnia poduszka przeleciała tuż obok niego.

Iskra pomknęła za nią i wpadła prosto do środka.

Klik.

Wieczko się zamknęło.

Teodor uniósł puszkę triumfalnie.

„Jeden!”

Leon przypomniał, że zostały jeszcze dwa.

„Matematycznie bez zarzutu” — przyznał smok.

Ruszyli dalej.

Drugi sen czekał nad Jeziorem Odbić.

Las skończył się nagle, a przed nimi otworzyła się szeroka przestrzeń. W samym jej środku leżało jezioro tak gładkie, że wyglądało jak ogromna tafla czarnego szkła.

Nie poruszała go ani jedna fala.

Leon podszedł do brzegu i spojrzał w dół.

Nie zobaczył swojego odbicia.

Zamiast niego ujrzał siebie lecącego wysoko nad ziemią w czerwonym balonie.

Mrugnął.

Obraz natychmiast się zmienił.

Teraz stał na wielkiej scenie przed tłumem ludzi. Po chwili scena zniknęła, a Leon zobaczył siebie na szczycie ogromnej góry.

Teodor wyjaśnił, że jezioro pokazuje rzeczy, o których czasem myślimy.

Dodał też, że lepiej nie patrzeć w nie zbyt długo.

Leon chciał wiedzieć dlaczego.

Teodor pochylił się nad wodą.

Na czarnej tafli natychmiast pojawił się obraz smoka siedzącego na ogromnym złotym tronie. Wokół niego setki innych smoków klaskały łapami, a dwa małe smoczątka trzymały nad jego głową koronę.

Teodor odskoczył od jeziora.

„Bez powodu.”

Leon nie zdążył się roześmiać, bo nad wodą pojawiła się zielona kula światła.

Unosiła się spokojnie, prawie nieruchomo.

Zbyt spokojnie.

Teodor wskazał ją łapą.

To był drugi sen.

Smok zrobił krok do przodu.

„Tym razem będzie łatwo.”

Kula natychmiast rozdzieliła się na pięć identycznych.

Teodor nawet nie drgnął.

„Wiedziałem. Dokładnie tego się spodziewałem.”

Pięć zielonych kul zatańczyło nad jeziorem.

Po chwili każda rozdzieliła się na kolejnych pięć i nagle całe powietrze nad wodą wypełniło się zielonymi światełkami.

Krążyły, mijały się, zamieniały miejscami i odbijały w czarnej tafli jeziora.

Teodor nie miał pojęcia, która jest prawdziwa.

Leon patrzył na nie długo.

I wtedy zauważył coś prostego.

Prawie wszystkie kule miały swoje odbicia.

Jedna nie.

Wskazał ją.

„Ta bez odbicia.”

Teodor wzbił się w powietrze i rzucił za właściwą kulą.

Sen uskoczył w bok.

Teodor skręcił.

Kula też.

Smok zrobił pętlę.

Kula wykonała identyczną.

Po chwili obaj krążyli nad jeziorem w coraz bardziej skomplikowanym tańcu.

„Przestań mnie naśladować!” — zawołał Teodor.

Zielona kula zatrzymała się.

Smok również.

Kula ruszyła w lewo.

Teodor natychmiast poleciał w lewo.

Leon patrzył na niego przez moment, a potem nie wytrzymał.

„Teodor… teraz to ty ją naśladujesz.”

Smok zaprzeczył, ale sekundę później kula poleciała w prawo.

Teodor też.

Leon parsknął śmiechem.

W końcu poprosił go, żeby po prostu przestał ją gonić.

Teodor nie był zachwycony tym planem.

„A co mam zrobić?”

„Nic.”

Smok zawisł w powietrzu.

„Doskonały plan.”

Mimo to pozostał nieruchomo.

Kula zrobiła jedno kółko.

Potem drugie.

Nie było pościgu.

Zwolniła.

Krążyła coraz bliżej Teodora, jakby sama chciała sprawdzić, dlaczego nagle nikt nie zamierza jej łapać.

Smok bardzo powoli wyjął srebrną puszkę.

Zielone światło podpłynęło jeszcze bliżej.

Klik.

Drugi sen znalazł się w środku.

Teodor wylądował obok Leona.

Tym razem nie świętował długo.

Został jeszcze jeden sen.

Na samą myśl o nim smok spojrzał w stronę odległych gór i wyraźnie spoważniał.

„Ten jest najgorszy.”

Żeby do niego dotrzeć, musieli przejść przez Most Ziewnięć.

Tyle że kiedy znaleźli się na miejscu, żadnego mostu nie było.

Ścieżka kończyła się na skraju głębokiej przepaści. W dole wirowała srebrzysta mgła, a po drugiej stronie wznosiła się wysoka wieża zbudowana z książek, koców i drobinek gwiezdnego pyłu.

Leon zatrzymał się kilka kroków przed krawędzią.

Nie było ani jednej deski, ani liny, ani kamienia, na którym można byłoby postawić stopę.

Spojrzał na Teodora.

„Gdzie jest most?”

Smok wskazał pustą przestrzeń przed nimi.

„Tutaj.”

Leon wychylił się ostrożnie.

„Teodor… tutaj jest przepaść.”

Smok najwyraźniej nie uważał tego za szczególnie niepokojące.

„Most pojawia się wtedy, kiedy jest potrzebny.”

Stanął przy samym brzegu, cofnął się kilka kroków i wziął rozpęd.

Leon zdążył tylko zawołać jego imię.

Teodor skoczył.

Pod jego łapami błysnęła smuga jasnego światła.

Przez krótką chwilę naprawdę wyglądała jak początek mostu.

Potem zniknęła.

Smok również.

Z przepaści dobiegło tylko spokojne:

„Ojej.”

Leon rzucił się do krawędzi.

Zanim jednak zdążył naprawdę się przestraszyć, Teodor wzleciał z mgły i zawisł przed nim z miną kogoś, kto dokładnie tak to zaplanował.

Przypomniał Leonowi, że ma skrzydła.

„Sprawdzam twoją czujność.”

Leon położył dłoń na piersi.

„Prawie dostałem zawału.”

Teodor spróbował jeszcze raz.

Tym razem rozpędził się bardziej.

Świetlisty most pojawił się na dwa kroki i ponownie zniknął.

Smok chciał próbować dalej.

Leon zaczął jednak podejrzewać, że problem nie ma nic wspólnego z szybkością.

Teodor był innego zdania.

„Wszystko da się rozwiązać szybkością.”

Leon pokręcił głową.

„Nie.”

Teodor zastanowił się.

„Prawie wszystko.”

„Nadal nie.”

Smok zaczął chodzić wzdłuż krawędzi, mamrocząc coś pod nosem, a Leon usiadł na ziemi.

Teodor spojrzał na niego zdziwiony.

Leon powiedział, że chce pomyśleć.

Smok natychmiast stwierdził, że nie mają czasu na myślenie.

Wtedy Leon popatrzył na niego spokojnie.

„Może właśnie dlatego go nie mamy.”

Teodor otworzył pysk, jakby już miał odpowiedzieć.

Po chwili jednak go zamknął.

Usiadł obok.

Przez jakiś czas żaden z nich nic nie mówił.

Srebrzysta mgła płynęła przez przepaść cienkimi smugami. Gdzieś daleko zaszumiało coś, co mogło być wiatrem albo oddechem śpiącej góry.

Leon usłyszał własny spokojny oddech.

I wtedy ziewnął.

Tuż przed jego stopami pojawiła się jasna deska.

Teodor wyprostował się.

Poprosił Leona, żeby ziewnął jeszcze raz.

Leon wyjaśnił, że ziewania raczej nie da się zrobić na zamówienie.

Smok oczywiście postanowił udowodnić, że się da.

Otworzył szeroko paszczę.

„Aaaaaaa…”

Leon spojrzał na niego.

„To nie jest ziewanie.”

Teodor zamknął pysk.

„Próbuję.”

Leon się roześmiał.

W tej samej chwili obok pierwszej świetlistej deski pojawiła się następna.

Potem jeszcze jedna.

Obaj zamilkli.

Most rósł powoli.

Nie wtedy, gdy Teodor próbował go zmusić do pojawienia się.

Nie wtedy, gdy się spieszyli.

Pojawiał się wtedy, kiedy przestawali go poganiać.

Ruszyli więc spokojnie.

Krok po kroku.

Każda następna deska rozświetlała się chwilę przed nimi i niknęła dopiero wtedy, gdy byli już dalej.

W końcu dotarli na drugą stronę.

Teodor obejrzał się za siebie.

Świetlisty most rozpłynął się w mgłę.

Smok przybrał bardzo poważną minę.

„Nikomu o tym nie opowiemy.”

Leon zapytał, o czym dokładnie.

„O tym, że próbowałem przebiec przez Most Ziewnięć.”

Leon uśmiechnął się.

„Zobaczymy.”

Przed nimi wznosiła się Wieża Niewypowiedzianych Historii.

Była wyższa, niż wydawała się z drugiej strony przepaści. Jej ściany tworzyły stosy książek, między którymi przewieszone były miękkie koce. Na samym szczycie unosiła się chmura gwiezdnego pyłu.

Kiedy Leon i Teodor weszli do środka, zobaczyli tysiące drzwi.

Były wszędzie.

Duże i małe.

Krzywe i okrągłe.

Jedne miały klamki, inne guziki, a jeszcze inne wystające języki, które chowały się, gdy ktoś próbował ich dotknąć.

Teodor od razu wskazał pierwsze drzwi.

„Te.”

Leon zapytał, skąd wie.

„Wyglądają podejrzanie.”

Otworzyli je.

Za drzwiami znajdowała się zwykła szafa.

Teodor zamknął je.

„Nie te.”

Następne prowadziły na plażę.

Za kolejnymi znajdował się tort tak wielki, że sięgał pod chmury.

A za jeszcze jednymi stało stado kaczek grających na trąbkach.

Kaczki zagrały trzy głośne nuty.

Teodor bez słowa zamknął drzwi.

Po chwili stwierdził:

„Zdecydowanie nie te.”

Leon jednak coraz uważniej przyglądał się całemu korytarzowi.

Skoro trzeci sen naprawdę się ukrywał, pomyślał, może nie wybrałby najbardziej niezwykłych drzwi.

Na prawie każdych coś błyszczało, świeciło albo się poruszało.

Były złote napisy, migające klamki i obrazki, które zmieniały się, kiedy ktoś obok przechodził.

Tylko jedne drzwi nie wyróżniały się niczym.

Małe.

Drewniane.

Bez napisu.

Leon podszedł do nich i położył rękę na klamce.

„Tutaj.”

Za drzwiami było ciemno.

Weszli do środka.

Zrobili kilka kroków, a wtedy w oddali pojawiło się delikatne niebieskie światło.

Trzeci sen.

Leżał nieruchomo pośrodku pustego pokoju.

Teodor wyciągnął srebrną puszkę.

Wtedy sen lekko się poruszył, a Leon zauważył coś, czego wcześniej nie widział.

Wokół niebieskiej kuli leżały cienkie srebrne nitki.

Poplątane.

Jedna biegła w stronę Lasu Poduszkowego.

Druga ciągnęła się ku Jezioru Odbić.

Trzecia znikała gdzieś poza murami wieży.

Leon spojrzał na Teodora.

Smok przestąpił z łapy na łapę.

To nigdy nie był dobry znak.

„Teodor… co ty właściwie zrobiłeś?”

Smok zapewnił, że nic wielkiego.

Leon nic nie powiedział.

Po prostu czekał.

Teodor wytrzymał może trzy sekundy.

„No dobrze. Chciałem złapać wszystkie sny naraz.”

Okazało się, że uznał, iż będzie szybciej, jeśli przywiąże trzy uciekające sny do siebie.

Potem je puścił.

Leon patrzył na srebrne nitki.

Później na Teodora.

A później znowu na nitki.

Usiadł na podłodze.

Przez krótką chwilę milczał.

A potem zaczął się śmiać.

Najpierw cicho.

Później coraz głośniej.

Teodor zmarszczył pysk.

„Nie widzę w tym nic zabawnego.”

Leon próbował się uspokoić.

„Pilnujesz snów i przywiązałeś trzy uciekające sny do siebie.”

Teodor nadal nie widział problemu.

„Brzmiało rozsądnie.”

„Nie brzmiało.”

Smok chciał się obrazić.

Naprawdę próbował.

Ale po chwili również parsknął śmiechem.

„Teraz rzeczywiście trochę mniej.”

Niebieski sen uniósł się kilka centymetrów nad podłogą.

Tym razem Teodor nie rzucił się za nim.

Leon też pozostał na miejscu.

Smok zaczął powoli rozplątywać pierwszą srebrną nitkę.

Leon zajął się drugą.

Trzecia okazała się zaplątana wokół jednego z rogów Teodora.

Leon popatrzył na niego ze zdumieniem.

„Jak to zrobiłeś?”

Teodor nie miał pojęcia.

Leon zapytał, czy może po prostu stał tam, kiedy wszystko się plątało.

Smok zastanowił się.

„Prawdopodobnie.”

Kiedy uwolnili ostatnią nitkę, niebieska kula zakołysała się lekko.

Potem sama podpłynęła do srebrnej puszki.

Teodor otworzył wieczko.

Klik.

Trzeci sen był bezpieczny.

Kiedy wracali przez Nocną Dolinę, noc powoli dobiegała końca.

Granatowe niebo jaśniało przy horyzoncie. Poduszkowe drzewa składały swoje gałęzie, jakby szykowały się do snu po bardzo pracowitej nocy.

Jezioro Odbić stało się gładkie i ciemne.

Most Ziewnięć zniknął całkowicie.

Nawet srebrna rzeka płynęła ciszej.

Teodor odprowadził Leona aż do drzwi szafy.

Tam zatrzymał się i powiedział, że chłopiec musi już wracać.

Leon zapytał, czy Teodor nadal zamierza pilnować snów.

Smok wyprostował się dumnie.

„Oczywiście.”

Leon zerknął na srebrną puszkę.

„Może bez przywiązywania ich do siebie?”

Teodor chrząknął.

„Być może zmienię metodę.”

Leon uznał, że to dobry pomysł.

Smok od razu zaznaczył:

„Nie powiedziałem, że to twój pomysł.”

Leon wszedł do szafy.

Już miał zamknąć drzwi, kiedy Teodor go zawołał.

Smok stał pośrodku ścieżki i wyglądał zaskakująco poważnie.

„Gdybyś kiedyś zobaczył we śnie trzy kaczki grające na trąbkach…”

Leon czekał.

Teodor zmrużył oczy.

„Niczego nie dotykaj.”

Drzwi szafy się zamknęły.

Rano Leon obudził się we własnym łóżku.

Przez chwilę leżał nieruchomo i patrzył w sufit.

Był na swoim miejscu.

Biurko również stało tam, gdzie powinno.

Mapa pirackiej wyspy spokojnie leżała w zeszycie i ani trochę nie przypominała mapy, która jeszcze niedawno płynęła po ścianie.

Leon usiadł i przetarł oczy.

„To tylko sen” — mruknął.

Wtedy coś zabłysło na poduszce.

Mała granatowa łuska.

Leon wziął ją do ręki.

Była chłodna i lekko połyskiwała w porannym świetle.

Z wnętrza szafy dobiegło ciche:

„Apsik!”

Leon znieruchomiał.

Po chwili uśmiechnął się.

Podszedł do szafy i bardzo powoli odsunął drzwi.

Teodor siedział w środku i wyglądał tak, jakby właśnie miał kolejny delikatny problem.