Ciepła opowieść o wiewiórce Wiki, która odkrywa, że z jej zimowych zapasów zaczynają znikać orzeszki. Coraz bardziej przekonana, że ktoś ją okrada, zaczyna podejrzewać swoich przyjaciół. Dopiero spokojne sprawdzenie faktów pokazuje jej zupełnie inne wyjaśnienie.
Posłuchajcie razem
Włącz tę historię, kiedy chcecie porozmawiać o sytuacjach, w których coś wygląda na pierwszy rzut oka bardzo podejrzanie. Wiki pokazuje, że emocje potrafią szybko podsunąć nam własne wyjaśnienie, ale zanim obwinimy drugą osobę, warto zatrzymać się i dokładnie sprawdzić, co naprawdę się wydarzyło.
Przeczytaj bajkę samodzielnie Cała opowieść jest tutaj — rozwiń ją, kiedy macie ochotę wspólnie poczytać.
Wiewiórka Wiki i znikające orzeszki
Poznajcie Wiki — pracowitą wiewiórkę, która bardzo poważnie traktowała przygotowania do zimy. Kiedy jej zapasy zaczęły się nie zgadzać, szybko znalazła podejrzanych. Znacznie trudniej było jej najpierw sprawdzić własne przypuszczenia.
Jesienią, kiedy liście tańczyły w powietrzu jak złote motyle, a las pachniał słońcem i mchem, mała wiewiórka Wiki postanowiła rozpocząć przygotowania do zimy.
– Będę miała najwięcej zapasów w całym lesie! – zawołała z dumą, przeskakując z gałęzi na gałąź.
Zbierała orzeszki, żołędzie, kasztany i nawet suszone owoce, które ktoś zostawił przy ścieżce.
Każdy z nich starannie oglądała, polerowała futerkiem i zakopywała w tajemnych miejscach pod korzeniami drzew.
Każdego ranka sprawdzała swoje skrytki.
– Raz, dwa, trzy… dziesięć… dziewięć?! – zatrzepotała ogonem.
– Jeden orzeszek zniknął!
Zaniepokojona, zaczęła podejrzewać wszystkich wokoło.
– To na pewno bóbr Bruno! On zawsze coś chrupie po cichu! – mruknęła.
– Albo jeż Julian! Jemu nigdy nie wystarcza jabłek!
Z każdym dniem robiła się coraz bardziej zdenerwowana.
Biegała po lesie, zaglądała do norek i gniazd, ostrzegając wszystkich:
– Nie ufajcie nikomu! W lesie grasuje złodziej orzeszków!
Aż pewnego popołudnia zatrzymała ją sowa Astra, mądra i spokojna jak sam las.
– Wiki – powiedziała łagodnym głosem – czy jesteś pewna, że to ktoś inny zabiera twoje orzeszki?
Wiewiórka zmarszczyła nosek.
Nie była pewna.
Wieczorem wróciła do swojego gniazdka, usiadła na gałęzi i pomyślała:
– A może… to ja coś robię źle?
Następnego dnia Wiki postanowiła sprawdzić wszystko bardzo dokładnie.
– Tym razem niczego nie przeoczę! – powiedziała sama do siebie, wkładając do woreczka kolejną porcję orzeszków.
Ruszyła przez polanę i uważnie patrzyła pod łapki.
I wtedy zobaczyła coś, czego wcześniej nie zauważyła – mały otwór w jej starym, płóciennym woreczku.
Za każdym skokiem wypadał z niego jeden orzeszek, a potem znikał wśród liści.
– Ojej… to ja je gubiłam! – zawołała zaskoczona, a jej rude policzki zarumieniły się ze wstydu.
Usiadła pod brzozą, spuściła głowę i wyszeptała:
– A ja myślałam, że ktoś mnie okrada…
Nie czekała długo – pobiegła do Bruna, Juliana i innych zwierząt.
– Bardzo was przepraszam! – powiedziała szczerze. – Myślałam, że ktoś mi coś zabiera, a to ja sama wszystko pogubiłam.
Zwierzęta popatrzyły na nią zdziwione, a potem… uśmiechnęły się.
– Wiki, każdemu zdarza się pomylić – powiedział bóbr Bruno. – Ale tylko odważni potrafią się przyznać.
Julian przyniósł kilka swoich orzeszków.
– Mam dla ciebie zapasowy zapas! – zaśmiał się.
A sowa Astra dodała z mądrym uśmiechem:
– Najważniejsze zapasy to te, które nosimy w sercu: zaufanie, przyjaźń i dobro.
Wiki nie miała już najwięcej zapasów w lesie, ale miała coś znacznie cenniejszego – ciepło i wsparcie przyjaciół.
Zadanie po bajce
Pomyśl, czy zdarzyło Ci się kiedyś kogoś niesłusznie osądzić. Jeśli tak, zastanów się, czy jest coś, co można powiedzieć albo zrobić, żeby naprawić tę sytuację. Możesz też narysować woreczek Wiki z małą dziurką oraz wszystkie orzeszki, które wypadały z niego po drodze.
Co warto zapamiętać?
To, że coś nam się wydaje, nie zawsze oznacza, że właśnie tak było naprawdę. Zanim kogoś oskarżymy, warto sprawdzić fakty i dopuścić możliwość, że istnieje inne wyjaśnienie. A kiedy odkryjemy, że się pomyliliśmy, szczere przeprosiny pomagają odbudować zaufanie.
Najważniejsze zapasy to te, które nosimy w sercu: zaufanie, przyjaźń i dobro.
porozmawiajcie razem Pytania po bajce
Po wysłuchaniu historii możecie porozmawiać o różnicy między tym, co wiemy na pewno, a tym, czego jedynie się domyślamy.
- Dlaczego Wiki pomyślała, że ktoś zabiera jej orzeszki?
- Co zauważyła dopiero wtedy, gdy spokojnie sprawdziła wszystko bardzo dokładnie?
- Co zrobiła Wiki, kiedy zrozumiała, że niesłusznie podejrzewała przyjaciół?
- Co można zrobić, zanim uznamy, że ktoś zrobił coś złego?
Dlaczego warto wrócić do tej historii?
„Wiewiórka Wiki i znikające orzeszki” pokazuje bardzo naturalny mechanizm: kiedy dzieje się coś niepokojącego, szybko próbujemy znaleźć przyczynę. Wiki widzi brakujące orzeszki, czuje złość i niepokój, a później zaczyna dopasowywać do tych emocji podejrzanych. Nie sprawdza jednak, czy jej przypuszczenia są prawdziwe.
Warto zwrócić uwagę, że główną lekcją nie powinno być „nigdy nikogo nie podejrzewaj”. Czasem nasze obawy mogą przecież okazać się uzasadnione. Historia uczy czegoś bardziej praktycznego: oddzielania przypuszczeń od faktów, zadawania pytań i sprawdzania sytuacji, zanim oskarżymy drugą osobę. Równie ważny jest moment, w którym Wiki przyznaje się do pomyłki. Nie próbuje jej ukryć, tylko bierze odpowiedzialność za swoje słowa i przeprasza. To właśnie może być najcenniejszym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem.
Chcesz poznać więcej bajek?
Wróć do biblioteki Magicznych Czytanek i wybierz kolejną opowieść do słuchania, czytania albo wspólnej rozmowy z dzieckiem.
