Na skraju wielkiego lasu, tam gdzie liście tańczą z wiatrem, mieszkał Borsuczek Benio — mięciutki, pulchny i bardzo sympatyczny.

Wszyscy go lubili… choć nikt nie potrafił za nim nadążyć.

Każdy dzień Benia wyglądał inaczej.

Czasem budził się pełen energii, wybiegał z norki… i zapominał o śniadaniu.

Innym razem tak długo bawił się kamyczkami, że spóźniał się na zabawę z przyjaciółmi.

A bywało i tak, że kładł się spać tak późno, że rano nie mógł dobudzić się za nic w świecie.

Benio bardzo starał się wszystko poukładać, ale jego dzień zawsze rozsypywał się jak torba orzechów, która wypadła z łapek.

Pewnego ranka spóźnił się na umówione spotkanie z wiewiórkami.

Gdy dotarł na polanę, wszyscy już kręcili liściowe wiatraczki, bawili się w berka i śmiali do łez.

— Ojej… znowu beze mnie — szepnął Benio, czując, jak serduszko robi mu się ciężkie.

Usiadł pod starym dębem, podwinął ogon i westchnął:

— Czemu mój dzień zawsze jest taki poplątany?

I wtedy właśnie usłyszał delikatne „ku-ku, ku-ku”.

Na gałązce przed nim usiadła Pani Kukułka — ptaszyna o mądrych oczach i piórkach w kolorach wiosennego nieba.

— Widzę, że dzień ci uciekł — powiedziała cicho, jakby z troską. — Ale wcale nie musisz biegać za czasem. Można się z nim zaprzyjaźnić.

Benio mrugnął.

— Naprawdę? Bo ja się staram… tylko… wszystko mi się miesza.

Pani Kukułka skinęła głową i zaprosiła go do swojej pracowni, ukrytej w wielkiej dziupli.

W środku pachniało żywicą i suchymi liśćmi, a na półeczkach stały dziesiątki małych, drewnianych rzeczy: gwiazdki, sznureczki i piórka.

Ale najważniejsze było duże, kolorowe Koło Dnia stojące na środku stołu.

Koło było podzielone na sześć części — jak kolorowy torcik.

• Pobudka – przeciąganie się, otwieranie oczu, szybkie „dzień dobry” do lasu.
• Poranek – mycie ząbków, śniadanko, szybkie ogarnięcie futerka.
• Przedpołudnie – zabawa, spacer i spotkania z przyjaciółmi.
• Popołudnie – obiad, spokojniejsza chwila, czas dla siebie.
• Zabawa po południu – skakanie, wygłupy, budowanie szałasów i gonitwa z zajączkami.
• Wieczór – kolacja, wieczorna bajeczka, przytulne zasypianie.

Benio patrzył z zachwytem.

— To wszystko… w jednym kole? — mruknął.

— Właśnie tak — uśmiechnęła się Pani Kukułka. — Wystarczy, że wiesz, co kiedy robisz, a dzień sam zacznie tańczyć jak trzeba.

— Każdy dzień ma swój rytm — tłumaczyła Pani Kukułka, przesuwając łapką po kole. — Jeśli poranek się nie zgubi, południe też znajdzie miejsce. A wieczór przestanie uciekać.

Benio patrzył zauroczony.

— Ale ja często zapominam, co miałem zrobić…

Pani Kukułka zaświergotała miękko.

— Dlatego przygotowałam dla ciebie coś jeszcze.

Z małej skrzyneczki wyjęła drewniany wisiorek z kołem czasu.

— To nie magiczny amulet — powiedziała z uśmiechem. — To małe przypomnienie, że każdy moment ma swój czas. Wystarczy, że na niego spojrzysz, a serce samo podpowie: „co jest teraz?”.

Benio zawiesił wisiorek na szyi, a on delikatnie „stuknął”, jakby chciał powiedzieć: „Jestem z tobą”.

Od tego dnia borsuczek postanowił spróbować.

Nie od razu — ale krok po kroku.

Rano nie zapominał już o myciu ząbków, przez co jego mama była zachwycona.

Na śniadanie przychodził punktualnie, a mama mówiła:

— Benio, jaki ty jesteś dziś zorganizowany!

Przyjaciele również zauważyli zmianę.

Benio pojawiał się na polanie o czasie, uśmiechnięty, wypoczęty i gotowy na zabawę.

A kiedy przyszedł wieczór — nie zasypiał byle gdzie, ale wracał do swojej norki, jadł kolację i słuchał bajeczki, tak jak pokazała mu Pani Kukułka.

Dni stały się spokojniejsze.

Benio zaczął czuć, że dzień nie jest już burzą, ale przyjaznym rytmem, który prowadzi go za łapkę.