Gąska Bożenka i cicha odwaga
Ciepła historia o gąsce, która patrząc na żurawie i łabędzie zaczyna myśleć, że jej własne skrzydła są zbyt zwyczajne. Dopiero pewne wydarzenie nad stawem pomaga jej dostrzec, że nie wszystkie mocne strony wyglądają tak samo.
Posłuchajcie razem
Bożenka długo patrzy na innych i widzi przede wszystkim to, czego sama nie potrafi. Dopiero kiedy przestaje mierzyć siebie cudzymi możliwościami, odkrywa wartość własnych skrzydeł.
Przeczytaj bajkę samodzielnie Cała opowieść jest tutaj — rozwiń ją, kiedy macie ochotę wspólnie poczytać.
Historia o skrzydłach, które nie muszą być największe
Nad stawem każdego ranka było głośno.
Słońce odbijało się w wodzie, trzcinami poruszał wiatr, a ptaki budziły się jeden po drugim.
Nad samą taflą wody przelatywały ważki, a wysoko nad nimi krążyły żurawie.
Gąska Bożenka patrzyła na nie z brzegu.
Stała w płytkiej wodzie, zanurzając łapki w chłodzie poranka.
Jej pióra były jasne, miękkie, zwyczajne.
Nie miały połysku łabędzi ani długich, smukłych linii żurawi.
Kiedy żurawie wzbiły się wysoko, prawie dotykając chmur, Bożenka uniosła skrzydła.
Spróbowała.
Wzbiła się nad wodę na chwilę — i po chwili znów wylądowała.
Nie bolało.
Ale coś w środku zrobiło się ciężkie.
– Nie latam tak wysoko – szepnęła do siebie.
– I nie wyglądam tak pięknie.
Nad stawem właśnie przelatywał młody łabędź. Jego skrzydła rozsunęły się szeroko, a cień przesunął się po tafli wody jak srebrna fala.
Bożenka poczuła, jak ogon opada jej nisko.
Inni są lepsi…
Ja tak nie umiem.
Przez kilka dni unikała wspólnego latania.
Kiedy ptaki ćwiczyły nad wodą, ona zajmowała się tym, co było bliżej ziemi.
Zbierała źdźbła trawy, poprawiała gniazdo przy trzcinach, pilnowała młodszych kaczątek, gdy ich mama odpływała kawałek dalej.
Nikt jej o to nie prosił.
Po prostu tak robiła.
Pewnego popołudnia nad stawem rozpętał się nagły wiatr.
Nie był groźny, ale mocno poruszał wodą.
Młode kaczątka, które ćwiczyły pływanie przy brzegu, zaczęły kręcić się niespokojnie.
Jedno z nich oddaliło się zbyt daleko i nurt zepchnął je w stronę trzcin.
Żurawie były wysoko.
Łabędzie krążyły po drugiej stronie stawu.
Bożenka była najbliżej.
Nie zastanawiała się długo.
Wpłynęła w falującą wodę, stabilnie, pewnie, krok po kroku.
Nie wzbiła się w powietrze.
Nie potrzebowała wysokości.
Dopłynęła do małego kaczątka, osłoniła je skrzydłem przed falą i powoli, spokojnie zaczęła prowadzić z powrotem ku brzegowi.
Nie było w tym widowiska.
Była uważność.
Kiedy wiatr ucichł, mama kaczątka podziękowała jej cichym, wzruszonym głosem.
A Bożenka stała chwilę w wodzie i patrzyła na odbicie nieba.
Skrzydła wciąż nie były tak długie jak u żurawi.
Nie były tak białe jak u łabędzi.
Ale właśnie dziś zrozumiała coś, czego wcześniej nie widziała.
Nie każdy musi latać najwyżej.
Nie każdy musi wyglądać najdostojniej.
Niektóre skrzydła są stworzone do czegoś innego.
Bożenka spojrzała na swoje pióra.
Były ciepłe.
Silne.
Gotowe osłonić kogoś, kto tego potrzebuje.
Następnego ranka znów uniosła się nad wodę.
Nie po to, by dosięgnąć chmur, ale żeby poczuć wiatr.
A kiedy wylądowała, nie było w niej już ciężaru.
Była za to świadomość, że jej skrzydła są dokładnie takie, jakie powinny być.
Nie wszystkie skrzydła są takie same
A jeśli kiedyś poczujesz, że ktoś jest wyżej, szybciej albo głośniej niż Ty — pamiętaj o Gąsce Bożence. Nie wszystkie skrzydła są stworzone do latania w chmurach. Niektóre są po to, by chronić, prowadzić i dawać spokój.
Narysuj swoje wyjątkowe skrzydła
Narysuj swoje wyjątkowe skrzydła. Nie muszą być największe ani najbardziej kolorowe. Mogą być takie, które pomagają, chronią, przytulają, prowadzą albo dają komuś spokój. Potem powiedz, do czego mogłyby służyć.
Nie każdy musi latać najwyżej.
Po wspólnym czytaniu Pytania do rozmowy
Nie trzeba szukać jednej poprawnej odpowiedzi. Wystarczy jedno pytanie, które pomoże dziecku opowiedzieć o tym, jak widzi siebie.
- Dlaczego Bożenka porównywała się do żurawi i łabędzi?
- Co Bożenka potrafiła robić dobrze, nawet jeśli sama tego od razu nie zauważała?
- Jak pomogła małemu kaczątku?
- Co to znaczy, że nie każdy musi „latać najwyżej”?
Porównanie pokazuje różnicę, nie wartość
Porównywanie się z innymi jest czymś naturalnym. Dziecko zauważa, że ktoś szybciej biega, piękniej rysuje, łatwiej mówi przed grupą albo robi coś, czego ono jeszcze nie potrafi. Samo zauważanie różnic nie jest problemem.
Trudniej robi się wtedy, gdy różnica zaczyna oznaczać: „on potrafi lepiej, więc ja jestem gorszy”. W takich chwilach warto pomagać dziecku oddzielić umiejętność od własnej wartości.
Historia Bożenki dobrze pokazuje również, że mocne strony nie zawsze są najbardziej widoczne. Uważność, troska, spokojne działanie czy umiejętność zauważenia czyjejś potrzeby mogą być równie ważne jak zdolności, które łatwo zobaczyć i porównać.
Warto jednak pamiętać, że Bożenka nie jest wartościowa dlatego, że pomogła kaczątku. Pomoc pozwoliła jej zauważyć jedną ze swoich cech, ale jej wartość nie zależy od tego, czy jest potrzebna innym.
Nie trzeba być najlepszym, żeby być ważnym
W Magicznych Czytankach znajdziecie więcej historii o poczuciu własnej wartości, emocjach, odwadze i odkrywaniu, że dzieci nie muszą mierzyć siebie cudzymi możliwościami.
