Zaginęła żółta kredka

Drugi dzień w szkole zaczął się spokojniej niż pierwszy.

Hania weszła do klasy już pewniejszym krokiem.

Wiedziała, gdzie jest jej ławka, gdzie położyć plecak i gdzie schować piórnik, żeby nie zsunął się na podłogę.

Wciąż czuła lekkie napięcie, ale tym razem nie było ono tak duże jak wczoraj.

Raczej przypominało cichą ekscytację, która pojawia się wtedy, gdy coś zaczyna stawać się znajome.

W klasie było gwarno. Dzieci rozmawiały, śmiały się i pokazywały sobie różne rzeczy z plecaków.

Hania usiadła i położyła piórnik na ławce.

Zamek zaszeleścił cicho.

– No dobrze – odezwała się Gabi z lekką powagą. – Drugi dzień… Wchodzimy w tryb szkolny!

– Oby było coś ciekawego – szepnęła Fifi.

– Najlepiej rysowanie – dodała jedna z kredek.

Piko leżał spokojnie między nimi i słuchał.

Drzwi się otworzyły i do klasy weszła pani.

– Dzień dobry, pierwszaki – powiedziała z uśmiechem.

– Dzisiaj chciałabym, żeby każdy z was narysował swoje wakacje. To może być coś, co zapamiętaliście najbardziej.

W klasie od razu zrobiło się żywiej.

– Ja narysuję morze! – zawołał chłopiec pod oknem.

– A ja góry! – powiedziała dziewczynka z pierwszej ławki.

– A ja plac zabaw! – krzyknął ktoś z tyłu sali.

Hania otworzyła piórnik.

Bryloczek-gwiazdka lekko zadzwonił, a znajome kolory przywitały ją jak mali, cisi towarzysze.

Wyjęła kartkę i zaczęła rysować.

Najpierw pojawiło się morze — spokojne i błękitne.

Potem piasek, na którym zaznaczyła małe muszelki i ślady stóp prowadzące w stronę wody.

Rysunek powoli nabierał kształtu.

Hania na chwilę się zatrzymała i spojrzała na swoją pracę.

Była prawie gotowa.

Brakowało jednego najważniejszego elementu…

Słońca.

Sięgnęła do piórnika z naturalnym przekonaniem, że za chwilę wszystko będzie już na swoim miejscu.

Jej palce przesuwały się między kredkami, ale zamiast znajomego, miękkiego dotyku żółtej kredki trafiała tylko na inne kolory.

Sprawdziła jeszcze raz, dokładniej.

W piórniku zrobiło się cicho.

– Lusia… – odezwała się jedna z kredek.

– Sprawdzam… – odpowiedziała gumka.

– Żółtej nie ma – powiedziała po chwili spokojnie, choć w jej głosie było coś poważniejszego niż zwykle.

– Jak to nie ma? – zdziwiła się Fifi. – Przecież była!

Gabi przesunęła się odrobinę.

– To nie jest czas i miejsce na znikanie – mruknęła.

Piko uniósł się lekko.

Czuł napięcie w dłoni Hani.

To samo, które pojawia się wtedy, gdy coś przestaje być takie, jak powinno.

Hania spojrzała na rysunek.

Morze było.

Piasek był.

Ale bez słońca wszystko wydawało się jakby niepełne.

Przez chwilę siedziała cicho, zastanawiając się, co zrobić.

A potem powoli rozejrzała się wokół.

Jej wzrok przesunął się po ławce, po podłodze, aż zatrzymał się przy nodze krzesła.

Tam, gdzie światło wpadające przez okno odbiło się od czegoś małego i jasnego.

Hania pochyliła się i sięgnęła ręką.

– Jest!! – powiedziała cicho.

W jej dłoni pojawiła się żółta kredka.

– Tylko się… poturlałam – mruknęła cicho.

– Oczywiście – odpowiedziała Gabi.

– Dramatyzm na poziomie kredki – dodała Fifi.

W piórniku rozległ się cichy śmiech.

Hania wróciła do rysunku.

Tym razem jej ręka była spokojniejsza.

Słońce powoli pojawiło się nad morzem, rozświetlając całą kartkę.

I nagle wszystko znów było na swoim miejscu.

Piko leżał cicho między kredkami i słuchał.

Nie rozumiał jeszcze wszystkiego, co działo się w świecie ludzi.

Ale wiedział jedno… czasem wystarczy chwila spokoju i uważne spojrzenie,

żeby odnaleźć to, co na moment się zgubiło.

I choć Hania jeszcze o tym nie wiedziała,

w jej piórniku działy się rzeczy, które pomagały jej nie tylko rysować wspomnienia.

Ale też odnajdywać spokój wtedy, gdy coś na chwilę przestawało być na swoim miejscu.